Niedaleko miejsca, które według dawnych opowieści miało otrzymać nazwę „Kadłubiska” po żartobliwej wypowiedzi miejscowego wójta, kryje się jedno z najcenniejszych przyrodniczo miejsc na Roztoczu. Legenda głosi, że kiedy chłopi przygotowywali się na wizytę hrabiostwa, wójt — dzieląc pieczonego kurczaka — wypowiedział słynne słowa:
„Udko dla Pani i Pana, a ja, że jestem chłopisko, zjem to kadłubisko!”
Żart ten tak zapadł w pamięć mieszkańców, że nazwa przylgnęła do okolicy na stałe.
Ale wróćmy do tematu, dziś Kadłubiska kryją skarb zupełnie innego rodzaju — rezerwat przyrody, utworzony w 1995 roku, którego celem jest ochrona starodrzewu jodłowo-bukowego. Rosną tu jodły sięgające 50 metrów wysokości i pamiętające ponad 200 lat historii. Obok nich spotkać można buk, grab i klon, a wśród runa rzadkie rośliny, takie jak gnieżnik leśny, widłak jałowcowaty, czy wyjątkowa soplówka jodłowa.
Rezerwat wyróżnia także bogactwo życia — na jego terenie znajduje się około 80 gatunków roślin naczyniowych, a jednym z najbardziej charakterystycznych elementów są wysokie, sięgające 1,5 metra kopce mrówki rudnicy. Wśród drzew stoją cztery monumentalne jodły: dwie żywe uznane za pomniki przyrody i dwa martwe olbrzymy, które także objęto ochroną jako ważne elementy ekosystemu.
